The Long Way Home

31 08 2009

26 oktober 2008

Ik slaap uit tot 8u30. Y is al naar beneden om te zien of er al iemand aan het ontbijt zit. De meisjes zitten er al. Na het ontbijt spreken we af om samen eens het stad te gaan verkennen. Met N, L, R gaan we op stap naar Durbar Square in Kathmandu, dwars door Thamel en de wijken waar er niet veel toeristen komen gedwaald. We zoeken ook de gronetenmarkt, waavan Bim ons sprak. Volgens de anderne heben we hem gevonden het krieolende marktje in open lucht, maar ik dacht dat er ook ergens een enorme overdekte markt moest te vinden zijn. Het krieoelt dus van het volk. En wat een kleurige producten allemaal. Gelukkig zijn wij reuzen , zelfs ik ben redelijk groot in vergelijking met de meeste Nepali. We nemen ok een kijkje in de volkswijken bezoeken een shoppingmall en komen dan terecht op Durbar Square.
We kuieren langs de tempels en kijken rustig rond, nemen wat fotootjes van offers aan de beelden van de goden en de mensen. We passeren ook een kleine stupa, de Kathesimbhu Stoepa. Daar was ik de eerste dagen al eens beland al dolend.
Zo komen we weer terug in de buurt van Thamel. We springen eens binnen in het Via Via café van Joker, maar daar valt niets te beleven. De rest gaat een drinken terwijl ik een muziek winkeltje binnen spring. Ik wil wat Nepalese muziek kopen. Kutumba wordt het, na veel cd’s beluisterd te hebben, beslis ik twee cd’s te kopen voor 350 roepies elk. Ik kan ook niet anders meer nu de man echt moeite voor mij gedaan heeft.(Een koopje zou blijken als ik later in grotere winkels de prijzen zie). Ik vind de anderen op het terras van een hotelleke.
Een welverdiende fruitmilkshake. Njammie.
We gaan even terug naar het hotel. Om 14u gaan de meesten de Belgische frieten proberen die wij al gegeten hebben. Met ons vieren zoeken we een ander restaurant op en vinden “Pilgrim’s Feed n’ reed”. Een veggie restaurant verscholen in de boekenwinkel van Kathmandu. Heel lekker wel. Na de lunch splitsen onze wegen.
Samen met Y ga ik nog op zoek naar een kalender. Het lukt door een praatje te slaan met de dame van de winkel om korting te krijgen. Ook al is de prijs al laag, ik heb echt geen euro meer op overschot.
Ik heb nog 50 roepies en 1700 roepies voor de luchthaventaks.
We chekcen onze email nog eens, kopen nog wat flessen water en nu nog maar 30 roepies.
Stipt om 17u30 vertrekken we in het busje naar de luchthaven. Algauw staan we in de file in de “ring” rond Kathmandu. Voor het eerst zieen we bedelende lijmsnuivende kinderen die op het raam van de bus kloppen als we stilstaan…Doet raar…
In de luchthaven krijgen we een sjaal met een spreuk op. Velen weigeren die omdat ze denken dat ze er voor moeten betalen. Dat is niet het geval.
Inchecken en wachten tot we naar de gate mogen.
Ik koop met mijn laatste roepies nog een snack en met mijn laatste dollars nog een slof sigaretten (17 dollar).
In Abu Dhabi zijn we helemaal groggy. In Manchester nog groggier en beovendien zitten we om 5u ’s ochtends ergens verkeerd. Er staat enkel een telefoon. Aan de muur daarachter staan telefoonnummers. We bellen naar het nummer dat bij onze tickets zit. Daar zeggen ze dat iemand ons komt halen, dat ze ons onze tickets zullen brengen. En maar wachten. Een bejaard Indisch koppel dat naar New York moet doorvliegen had ons gevolgd en is nu ook verloren. De paar mensen die aan de andere kant van de gesloten deur staan weigeren ons te helpen. Een cynische schot slaat ons gade en zegt dat ‘m daar al van 4u ‘ochtends zit. Voor hem komt er opeens iemand opdagen. Ik bel nog eens naar British Airways. Ze zeggen dat er ene probleem was om ons door te checken maar dat het gelukt is, en dat iemand onze ticket komt halen. Ok dan maar. Ondertussen zijn er een boel mensen op zoek naar een toilet. Da opeens kolen er twee baliebedienden en een manneke met een geel vestje. We moete hem volgen hij brengt ons naar de gate. Ik zeg dat we hier moeten wachten dat er mensen op komst zijn met tickets. de dame wil niet luisterne en zegt da tik moet luisteren. Ik probeer nogmaals uit te leggen da tik net met collega’s van haar gebeld hebben die iets anders zeiden. Zij zegt dat ze het gaat reglene en zegt da tik moet lkusitren en mee gaa met de meneer. Ik zeg dat wij hier moesten wachten op onze tickets. ze begint te roepen da tik kalm moet zijn (en ik heb nog niet gezegd). Ik protesteer en zeg dat ik kalm ben. “Calm down sir! please calm down” Het manneke met de gele vest komt naar me toe en roept ook dat ik kalm moet zijn. Nu begin ik pas beetje mijn stem te verheffen. Het doet me denken aan “Anger Management” met Adam sandler en Jack Nicholson. Damn. een passagier die niets verkeerd doet die meteen de mond gesnoerd wordt en in de boeien geslagen. En dan hup komt iemand met onze tickets. De twee balie dames kijken onbegrijpend. Ik zeg, da tik hen toch gezegd dat dat er iemand op kosmt was” Ze antwoordden dat alles god komt, dat ze mij gewoon proberne te helpen dat ik kalm moet zijn en doen wat ze zeggen. Ik zeg ok ik zal doen wat je zegt en roep de groep tot de orde. we volgen het manneke en ik begin wat vriendelijk te zeggen dat het wel allemaal in orde komt. Hij is meteen
ook wat vriendelijk maar nog steeds kordaat.
Uiteindelijk komen we goed aan en nemen we de trein naar huis.
Héhé, zalige reis, prachtige herinneringen.





Patan – Bhaktapur – Daksin Kali

29 08 2009

24 oktober 2008
PatanBhaktapurPatan - newar woodcraft
Y staat al vroeg op. Rond 7u45 naar het ontbijt benendne in het hotel. Het is weer redelijk lang wachten. Mijn humeur daalt onder het vriespunt. Het is wel weer een mooie dag buiten.
Met ons privébusje en de gids gaan we op pad naar de koningssteden, Patan is de eerste die we aandoen. Patan, ook wel bekend als Lalitpur is de “city of fine arts”, the city of beauty, en heeft op het centraal plein het Durbar Square ontelbaremonumentale temples. Allemaal voor Vishoe in al zijn gedaantes. Ook het prachtige paleis van de koning, het enorm knappe beeldhouwwerk en houtsnijwerk. De typische Newar-houten muren en ramen, versierd met knappe snijwerken. Ook de typisch erotische sculpturen in het dakgebinte zijn wereldberoemd. Ik weet niet meer wat de betekenis is, een ervan is bliksemafweer, een ander zal wel iets religieus-cultureels zijn.
Daarna rijden we lang een impressionante drukke route naar Bhaktapur.
De mooiste koningsstad die nog steeds een middeleeuwse look heeft ondanks de allesverwoestende aardbeving van 1934. De Duitsers hebben hier indertijd veel heropgebouwd en nu financiert Unesco al jaren heel veel. Veel tempels zijn niet toegankelijk voor niet-hindoes, we bezoeken dan ook enkel een paar boeddhistische tempels. Buiten het tempelcomplex vinden we de artisanale stad zelf, hoe ambachtelijk potten bij duizenden worden gebakken met primitieve middelen, de armoedige huisjes en de vele mensen. De mensen leven hier vooral nog van ruilhandel. Potten tegen rijst en bloem?
Ook bezoeken we een school waar de kunst van de “mandala’s” aangeleerd wordt. Een soort heilige schilderijen die men slechts kan vervolmaking als in een soort van trance en uiterste concentratie en een leerproces dat je hele leven duurt…
Erg knap en fascinerend, maar ik koop er toch geen. Enkelen kopen er van rond de 100 euro. pieuw.
Temple of KrishnaPatan - durbar square
We lopen nog langs tientallen pleinen en tempels waarvan ik de namen helaas niet meer weet. Maar het blijft boeiend al dnek je dat iedere tempel weer dezelfde is. Eens je je verdiept in de cultuur kun je toch altijd weer nieuwe details ontdekken.
Wanneer we terug in ons busje zitten, is het vollop spitsuur en chaos natuurlijk. Terug in Thamel hebben we even vrij tot we gaan eten met zijn allen. Wegens de powercut is er ook geen mogelijkheid om te internetten. Ik douche in den donkeren en schrijf mijn dagboek.
’s avonds gaan we dineren in een typisch Nepalees restaurant “Dechenting”: tibetaans, indisch, bhutanees, Nepalees. Lekker allemaal buiten. Er zitten wel heel heel heel erg pikante gerechten bij. We blijven gezellig drinken en babbelen tot rond 22u30.

25 oktober 2008
The Golden TempleThe golden temple
Vandag bezoeken we de tempel van Daksin Kali, op 20 km buiten Kathmandu. Het ligt op een heuvel en bij de parkign staan honderden moto’s. Bussen rijden af en aan om al die mensne di ewillen offeren te vervoeren. Tot aan de ingang kune bloemen en tientallen andere snuisterijen kopen. De mensen stan met duizenden soms tot 6 -7 uur lang aan te shcuiven om te kunen offeren. Het is er een hels kabaal en veel wierook en klokkengelui en op de plaats waar de dieren geofferd worden gaat het er nogal bloederig aan toe…verdikke zeg iemand die met onthoofde kippen rondloopt spet het bloed in het rond…
Dit hebben we nooit gezien.
Daarna gaat het richting Kiritpur, een klein dorpje met eeuwenoude huizen, er is een ceremonie bezig en we kijken wat.
Volgend estop is Durbar Square, waar we onze pasjes moeten tonen vooraleer we het domein op mogen. Dit is het toeristische Kathmandu. Tientallen tempels, kraampkes, winkeltjes waar je shjaals kunt kopen. Daar doet iemand toch gouden zkane aan ons, want we zitten er heel lang binnen. Pasjimawol is nogal duur en varieert in kwaliteit. Al kun je sjaals van 5 euro krijgen.
OP een dakterras een lekkere lunch. Allez ja we eten ondertussen alles.
En met chilisaus smaakt alles.
In het tempelcomplex op Durbar square is het heel druk. Er valt wel veel te zien. Pittoresk.
We wandelen terug tot in Thamel waar we afscheid nemen van de gids.
Met R Y e N ga ik Belgische frieten eten in het enige frietkot van Kathmandu. De friteuse was een geschenk van een Belgische die hen hier de stiel heeft geleerd.
Daanra doen we wat restaurant verkenning en testen Helena’s waar we op het dak iets drinken. We reserveren het voor deze avond.
We komen ook eens de echte “the North face” winkel tegen met prizjen die niet zoveel schelen met Europa. Hier is “the North Fake” een echte plaag.. Terug in het hotel een douche en net als ik eruit ben is er weer powercut. Ik ga even de straat op op zoek naar een houtgesneden uiltje. Uiteindelijk vind ik er een die een beetje voldoet aan mijn wensen.
IK eet grilled chicken. Lekker. ondanks het enorm lange wachten. Daarna is het moeilijk tellen voor de rekening, mar uiteindelijk lukt het. Het is een plezante avond. Rond 22u40 slapen.
Lalitpur templesPatan - cotton
Patan - cottonBhaktapur - woman





Rafting – Chitwan National Park

27 08 2009

21 oktober 2008
Annapurna BasecampMachhapuchhare Peak
Rond 6u30 uit de tent. Het is nog vroeg en er hangt ietsje mist maar het is niet koud. gekookte ei, toast (geroosterd in het smeulend vuur!) en koffie als ontbijt. Daarna worden de tenten afgebroken en ingeladen samen met onze bagage en wij maken ons klaar voor de tweede etappe van d erafting. Y en N spelen wat in het water en opeen sloeren ze naar mij en pakken me beet en proberen me in het water te duwen. N en Ik gaan beiden neer en stoten allebei onze knie tegen de met grote keien bezaaide bodem van de river. Niet zo slim…N kan niet meer recht en bijt ferm op haar tanden. Ook ik moet enkele minuten bekomen van de schol op mijn knie…N is een taaie…maar heeft echt moeite om zich goed te houden…ze kan niet opstaan en ook de Nepalese raftcrew vraagt zich af wat er is. Uiteindleijk halen we N uit het water en krijgt ze een steunverband. Ze beslist uiteindelijk toch mee te gaan in de boot en de leider verzerkert ons dat we het kalm aan gaan doen. Een boel mensen nemen de bus want na de duik van een van ons, zien bepaalde mensen het niet meer zitten of ze hebben er gewoon niet veel zin meer in. Ze krijgen de canon van R. en onderweg zien we hen af en toe op bruggen waar we naar elkaar wuiven en we zien dat er foto’s worden getrokken. Nice!
Er zijn heel wat rustige plekken in de enorme rivier. We mogen zwemmen, even een pauze en nog een ferme rapid en dan komen we rond 14u aan op de lunchplaats. Bloedheet!!
De lunch is heel lekker, we spoelen ons wat af in het water dat rechtstreeks van de bergen komt maar gedraineerd wordt via buizen. Of het veel properder is dan het rivierwater weten we niet, alleen dat er opeens een visje uit de darm komt die in het bassin verdwijnt.
Na de lunch als iedereen wat bekomen is en overhit, gaan we de bus op (zonder airco) en mengen we ons weer in het verschrikkelijk bergverkeer. We gaan richting zuiden, richting laagvlakte, richting Chitwan National Park.
Raft warsRafting Trisuli
Ondanks het moeizame begin van de rit, komen eignelijk vrij snel aan in de vooravond in Chitwan National Park, de lodges zien er heel leuk uit, maar binnen zijn ze redelijk vies. Het zit er vol dikke insecten, vliegende kevers en in de oduche zit een dikke spin met dikke poten. Y en ik laten die spin er de hele tijd zitten, ze eet de insecten op. net als de vele gecko’s op de muur.
We krijgen een introductie van de staff, we drinken wat en dinner is served around 19u30. Daarvoor gaan we voor zonsondergang nog vlug even naar het olifantenkweekcentrum.
Crocodilepraw safari
Dal Bath of course, en heerlijke pompoensoep, chicken roast, patatjes, het smaakt vooral die zoute flinterdunne krokante maispannekoeken. De douche is koud. We krijgen een uitleg over voorlopig geen warm water om de ene of andere reden, maar dat de douche koud is maakt ons niet echt veel. Het is wel echt koud in vergelijking met buiten. Bovendien is er toch gene elektriciteit en dat verklaart dat een deel van de lodges geen warm water heeft. maar degenen die met hout worden verwarmd hebben ook geen warm water. soit.
Als dessert heeft Bim voor een chocoladetaart gezorgd voor N’s verjaardag wiens knie ondertussen ferm dik zit.
Met enkelen trekken we het dorpjes in (twee straten met cafés en winkeltjes”. Duizenden vliegjes ambeteren ons. Damn. Hier worden we wel op onze wenken bediend door de garcons. Rond 22u30 zitten we terug in ons nest. Met hopelijk niet teveel kevers.

22 oktober 2008

Monkey businessElephant bath
Om 5u30 is er wake-upcall. Geen elektriek. Koude douche, maar nodig helaas. Ontbijt: muesli, banaan, koffie, omelet en toast.
We vertrekken op jungletocht. Daarvoor moeten we eerst in een gamele prauw. We durven niet bewegen de boord zit amper 10 cm boven water en bij iedere beweging schommelt dat ding enorm. En er zitten krokodillen in het water.Een 45’tal minuutjes duurt de rit op het water, bloedheet, maar we zien veel volgens en idd enkele krokodillen.
Dan stappen we uit en in twee groepen begeleid doro parkwachter gaan we op zoek naar wildlife, het egeni wat we zien is metershoog gras, metershoog gras, bomen struiken en bomen en tientallen cicades en andere insecten. Geen willife, al slaat de parkwachter af en toe alamr dat er een neushoorn zou kunne zitten in het hoge gras. Wel zien we twee soorten aapjes die gewoon pissen op ons en dingen smijten. N krijgt bovendien een bloedzuiger in haar been. We wandelen verder en komen van het bos weer in de savanne terecht; Met al die hopen toeristen die we horen ritselen in het struikgewas weten we wel zeker dat het wildlife zich veilig en ver van ons weg houdt. Nu ja. Toch beetje ontgoocheld.
Elephant StallionsElephant Safari
Terug aangekomen is het wachten in de hitte op de andere groep en kijken naar het bad en de douche die de olifanten krijgen.
’s middag lekkere lunch en enkele uurtjes vrij.
Ik doe een dutje en dan wat babbelen met degenen die wakker zijn en buiten aan het lodge op de porch zitten. Rond 15u30 vertrekken we dan in de laadbak van een vrachtwagen door de stoffige wegeltjes naar de plaats waar we een olifantensafari gaan doen. De vele olifanten maken wel indruk en het is nog niet zo simpel om in zon’ “zitje” plaats te nemen vanop de opstaptrap.met vier zitten we elk in een hoek van he vierkante platform op een olifant. En dat schommelt enorm. We gaan het bos in en ja hoor dit keer zien we veel neushoorn ook een moeder met jong, ondanks de tientallen olifanten die rondom haar verzameld staan, lijkt ze vrij rustig en op haar gemak.
De olifanten verspreiden zich weer en doorheen het bos e door een riviertje maken we nog een wandelen. In een modderpoel liggen nog enkele van die kastaarts te luieren. We trekken ook nog eens door het drop, waar we een goed zicht hebben op de schamele hutjes waar de mensen wonen. De schemering valt in ze behelpen zich met schaars kaarslicht. We eten weer Dal Bath.
Na het eten trekken we naar het cultureel centrum voor ene optreden van typisch Nepalese traditionele dansen. Wel de moeite. Uiteindelijk mag het publiek ook op het podium en Bim duwen we naar voor. Schitterend.
We droppen iets in de donation box en met z’n allen gaan we nog ene drinken op een dakterras, geplaagd door de ontelbare minuskule vliegjes.
in the morning gloryRhinoceros

23 oktober 2008

Om 6u is er wake-up call voor de vrijwilligers van de birdwatching. De zon die laag opkomt en het mistige pad, de ontbijtende olifanten. Het is een prachtig lichtspel…mystisch bijna.
Met een telescoop tsjolen we door de velden en af en toe kijken we er door naar de een of andere rare vogel. Het is af en toe komisch omdat we er meestal nogal slaperig bijlopen. We zien toch wel enkele prachtige vogels.
Om 8u30 schuiven we aan aan het ontbijt en een uurtje later zijn we weer op weg naar Kathmandu. Een vrij vlotte rit in feite, met een stop langs een wegrestaurant. Ik wissel mijn laatste 25 euro en pak een douche: heet water! dat doet deugd! We nemen afscheid van Bim want we worden nu weer overgelaten aan de stadsgidsen.
Man wat een chaos weerla in Kathmandu, en weer geen elektriciteit.
We besluiten dan maar naar “third eye” te gaan, een bar en een tip van Bim, best wel leuk. Heel gezellig ook, eerst zouden we beslissen beneden te zitten, aan verschillende tafeltjes, maar aangezien ik wist dat er boven ene grote ronde tafel was, gaan we daar op het eerste verdiep zitten. De keuken is verfijnd en het smaakt iedereen. Ik eet de chicken tandoori, de specialiteit en krijg een halve oranje kip. Lekker, maar ik had ook wat groenten verwacht. Ik ga maffen, sommigen gaan nog een drinken, maar ik ben doodop.
Entering Chitwan National ParkDinner time @ Trisuli





Deurali – Pokhara – Bazar – Devi’s Falls

26 08 2009

19 oktober 2008
Annapurna rangeDeurali - sunrise
Door het lawaai in de keuken wordt ik al vroeg gewekt in mijn patattenkot, ik sta op als eerste en ga genieten van de ochtendlijke friste met koffie en radio van de dragers. Prachtig zicht. Pokhara en en het Phewameer liggen in de verte onder een wolkendek.
Een lekker ontbijt verzorgd door Bim. Rond 8 u vertrekkne we voor onze laatste toch neerwaarts. Honderden trappen, nog even de formaliteiten bij het uitgaan van het natuurreservaat, en dan op weg naar de bushalte. Auto’s, drukte, verkeer! Mensen! Pieuw! Het is wennen!
Coffee and radioTrekking information map board
Rond 11u zitten we in het busje en nemen we afscheid van onze dragers. Het enorme contrast tussen bergen en stad valt des te meer op. Een groot half uur later zijn we weer in het snowland hotel.
Ditmaal krijgen we mooie kamers in het nieuwe gedeelte.De douche is heerlijk. de zon schijnt. Ik breng mijn was weg in een van d ewasserijen langs de Pokhara riviera en dan hebben we vrij tot rond 18u. NIettemin eten we in de namiddag in Bar Caroline een Amerikaanse hamburger met frieten. Beetje later stekken B en A daar ook toe. Lacherig zoals altijd.
Volgende dinsdag verjaart een groepslid en we zamelen stiekem geld in. De dames zullen we iets gaan kopen. De mannen besteden dat maar al te graag uit. Y en ik nemen een taxi voor 200 roepies naar de Bazaar. De echte stad van de Nepali in Pokhara. Onze enige richting is de een of andere tempel. de Bimsen tempel en die Bindya Basini tempel Stellen niets voor. We zitten in de buurt vol ambachtelijke winkeltjes: veel goudsmeden en juweliers, waar we enkel Nepali zien kopen.Schrijnwerkers,…Y koopt een gehoutbeiteld uiltje. Ik tik er later een op de kop in Thamel. De taxi brengt ons op een rsutig tempo heel ver in de wijken van Pokhara. en dan is het nog een tijdje te voet. Chaos. Overal winkeltjes, bazaars, markten, mensen, brommertjes, fietsen, we bezoeken enkele shoppingcentra. Na een tijdje nemen we ene taxi naar het zuiden van Pokhara, waar het Tibetaans vluchtelingen kamp Tashiling is. Deze buurt van Pokhara is echt druk, leuk om zien. We zijn de enige toeristen zo lijkt het wel. Het kamp is toe, ’t is te zeggen er is geen leven en de weverij van tapijten is gesloten. we trappen het af en bezoeken dan maar de Devi Falls, een parkje met watervallen die zich bruisend in de onmetelijk en onzichtbare diepte storten. Tienermeisjes gooien een munt in de waterval achter zich en doen een wens. Uit de loof komt een warme damp: iets vulkanisch vermoed ik.
Pokhara - Devi's Falls
Daarna nemen we een taxi terug naar het toeristenkwartier.
We besluiten uiteindelijk met de groep naar Bar Caroline terug te gaan. Pepper Steak. Het eten werkt al de hele dag op sommigen hun stoelgang, ook de mijne. Een vast gespreksonderwerp, zelfs aan tafel.
Na het eten gaan we met een bende nog naar de Busy Bee, weeral met rockende livemuziek en weer om 23u gesloten. Toch trekken we het tot 24u30
Breakfast atMachhapuchhare ridge
20 oktober 2008

Rond 6u 30 sta ik op het onbijt is om 7u15. Pas tegen 8u45 zijn we op weg met het busje doorheen de bergen voor onze tweedaagse rafting experience. Het duurt de mensen toch wat te lang en uiteindelijk stopt de bus voor een pispauze. Eindelijk zijn we op onze bestemming. We lunchen op het balkon en iedereen vrolijkt wat op nu er drank is en eten. Koude plat van tonijn, witte bonen, toastbrood, bananen.
We krijgen onze uitrusting en verdelen ons over twee rafts, we krijgen wat instructies en ja dan gaan we op weg. Het water is bijna spiegelglad maar af en toe koemn we versnelling tegen de zogenaamde rapids. Eindelijk wat opwinding. We gieren het uit. Dit is dikke leute. Tot er iemand uit de andere boot in een geweldige waterfontein uit de boot geslingerd wordt en een tijdje in het kolkende water meegesleurd wordt. Dat zet een domper op de feestvreugde, want de dame in kwestie is helemaal verstijfd van angst. Met als gevolg dat onze boot er ook minder geweldig tegenaan gaat. wat ik eerlijk gezegd wat jammer vindt. We kunnen op bepaalde momenten gewoon uit de boot hangen op te zwemmen. Van op hangbruggen kijken de plaatselijke Nepali naar ons en wij zwaaien terug.
We komen aan op een strandje langs de oever.
Ik weet niet meer of de tenten er al stonden of warden opgezet, onze bagage ligt er ook al, we installeren ons en hup aperitieven, er zelfs zelfs een toilettent wat verderop. Er komt een Belgisch meisje socializen die is alleen op vakantie vanuit Abu Dhabi waar ze voor De Nul werkt. Ze doet hier in Nepal blijkbaar aan adventure dingen.
Het eten wordt wat verderop bereid met het vuile rivierwater. We zien het niet en hopen dat onze darmen er bestand tegen zijn. wanneer mijn bord in het zand valt wordt het gewoon afgespoeld in de rivier en teruggeven. Maar de soep de popcorn en de rest van het delicieuze eten smaakt enorm. We proppen ons vol.
Hoe die mannen dat doen, zo lekker eten met zo weinig middelen…
bij het kampvuur wordt nog wat nagekaart en in de frigoboxen mogen we drank halen (dat alter uiteraard afgerekend wordt) Rond 21u30 ga ik maffen, ondertussen zit ik al vol zand en mijn slaapzak ook. Het zand ligt verdikke nog harder dan steen, ik probeer mijn vorm in het zand te drukken om toch wat comfortabeler te liggen. Toch slaap ik redelijk.
Nepal daily lifePokhara jeweller
Pokhara - furnitureNepali smile
Pokhara - streetmarketPokhara - streetlife
Rafting - campingCamping Trisuli





Landruk – Chomrong – Hot Springs – Deurali

24 08 2009

17 oktober 2008
Nepal 2008 - me on the road
Het is vroeg dag: 6u30. Goed geslapen. Dit keer een apple pancake als ontbijt en dan hupsakee, weer op weg. Klimmen in het bos. Jawaddedatte. Een welkome pauze in het zonnige Sinuwa (2350m). Y en ik zijn voorop, we komen ook weer de nepalese meisjes tegen die je in een post hieronder op de foto zag. De groep neemt echter een break in een lodge verderop. Cold Lemon drink. Lemon juice met spuit of platwater. Enorm verfrissend!
Na de pauze gaat het steil afwaarts in de hitte, de groep raakt verspreid en dan een honderdenmeters hoge muur van trappen, steil naar omhoog. We zijn weer in Chomrong…Y en ik lopen omhoog, maar hij is een loper en ik moet hem laten gaan…na enkele minuten moet ik halt houden want mijn benen kunnen niet meer en ik heb geen adem meer. Er zijn nog toeristen die tegen de trappen plakken…ik moet temporiseren en slepe me letterlijk naar boven, handen en voeten…ik heb het niet getimed hoe snel ik boven was ik schat een groot half uur tot een 45 minuten. Ik heb een 6-tal minuten achterstand op Y.
De rest doet er anderhalf uur over.
Het is frappant hoe we een bende jonge schoolkinderen boven zien komen alsof het niets is.
Als iedereen uitgeblazen is dalen we weer een stuk af naar de Lodge Hot Spring. Beneden aan de rivier zijn er warmwaterbronnen. Daar moeten we naartoe. het is wel 20 minuten dalen en dubbel zo lang terugkeren. Dat schrikt velen af. We installeren ons eerst in een gammele kamer met uitzicht op de groene vallei. Het is langer dan 20 minuten dalen door het bos en we voelen onze benen nu al niet meer.
Er zit heel wt volk aan de bronnen, waar je bij de ingang iets kunt droppen in een box voro het onderhoud en service. Heerlijk warm…verschillende dragers zijn zich aan het wassen in hun warm water bron zijnde twee buizen met warm water uit de bergen in een plas. En zepen dat ze doen. Wij weken tussen de toeristen die we al eerder op onze route hadden tegengekomen de laatste dagen.
Zalig. We raken helemaal verrimpeld. De badkuip is aangelegd, en enkele meters verer dondert de ijskoude bergrivier naar beneden. R en Y wgen zich op de rotsen en nemen een ijskoude duik…ik wil ook maar ik durf er toch niet in, een koude spetterdouche van de anderen volstaat al om mijn adem te doen stokken, ik ga terug naar de warmwaterbaden.
SchoolkidsHot Springs
Na een uurtje gaan we weer de berg op. Het gaan moeizaam en we zweten ons weer te pletter. Maar het deed echt deugd. We zitten in een kring te babbelen en te drinken. De menu lijkt hier al een stuk beter dan in het hooggebergte. We proberen de springroll. Heel heel heel lekker en ’t is eens iets anders dan rijst en pasta. Sommigen bestellen nog de appeltaart die vers gemaakt wordt. Blijkt overheerlijk te zijn, de dame die de lodge uitbaat krijgt dan ook enorm veel lof. Ondertussen vergapen we ons aan de tientallen soorten nachtvlinders die rond onze oren vliegen en op de muren zitten.
Het is na 21u als we gaan slapen en dat voelen we. De dragers slapen onder ons en ze houden enorm veel lawaai. ’s nachts is er zelfs slaande ruzie tussen een meisje en een jongen. Heftig.

18 oktober 2008
New BridgeRaksi
Na een goed ontbijt gaan we rond 8u op weg naar Landruk. We steken enkele mooie hangbruggen over. De vegetatie is hier weer een stuk dichter en groener, naarmate we de landbouwterrassen naderen. Prachtige landschappen, kleine dorpjes. In Landruk pauzeren we in een veld bij een soort restaurant. Heet.
In New Bridge, waar we even passeren om te drinken, zien we zelfs gevangen vis, dus in die stormende bergrivier zwemt vis? dat moet dan wel een soort forel zijn die stroomopwaarts kan springen/zwemmen.
Daarna is het nog een eind naar Deurali…door velden en bossen…op en af…laten we de witte pieken in de verte achter ons.
Verdikke, Deurali ligt volgens de dragers op een heuvelkam, maar niet ver meer, verzekeren ze ons telkens maar opnieuw…puffen!!
Ondertussen is het al zo dat we te sterk afkoelen als we stilstaan.
Eindelijk arriveren we. De mensen zijn er erg vriendelijk en er zijn zelfs lays chips te koop. We naderen echt al de bewoonde wereld.
De kamertjes zijn echter abominabel slecht.
Na enkele wissels worden ene deel in de kelder te slapen gelegd (bij een koe!!!) en ik vlieg in een klein kot maar een transofrmator staat en waar er pattatten onder een plank liggen dat dienst doet als bed! Ik vraag wel een “propere” matras…ik kan me verdikke niet eens lang uit leggen. en ik moet het hok open zetten als ik iets uit mijn bagage wil halen. Proper is dat…ook hier is het een emmer warm water kopen om je te wassen maar het opwarmen van het water duurt enorm lang, is niet eco en dus wassen we ons maar weer even niet.
We gaan kijken naar de zonsondergang.

Maar op onze vraag is er ’s avonds zelfs kip…Bim wil aan ons tegemoet komen, eerder kregen we al frieten…
Aangezien we mensen zelf amper vlees eten, klagen we dus niet dat de kip in feite echt niet lekker klaargemaakt is, we krijgen elk een brok met botjes in onze soep. We eten het met smaak op. Bim zorgde weer voor frietjes ook en voor popcorn bij het aperitief. Hij is zeer begaan met onze groep al worden hem hier en daar wat foute beslissingen verweten in zijn eigen belang. En er wordt ook wat gepraat over de afrekeningen die soms/nooit kloppen. Na iedere maaltijd moest je immers afrekenen bij Bim voor je eten en drank gekookt drinkwater en eventueel douche of verwarming die je verbruikte in de lodges.
We geven onze dragers ook een fikse fooi en ook Bim krijgt een deel. Wij krijgen een taart waarop Robin, de jongste co-gids iets schreef met een datum in de toekomst. Nepal heeft een ander tijdrekening.
De fooi bedraagt 40 euro pp.
Er wordt weer veel gezongen en gedanst. Dat het dit keer bijna 22u is wanneer we gaan slapen zegt genoeg.
Nepal - Landruklittle goats
Nepal kidsHarvest
Nepali little girlDeurali - sunset





Machhapucchare Base Camp – Annapurna Base camp

23 08 2009

15 oktober 2008

Himalaya Lodge
Het is echt koud ’s nachts, ik slaap niet zo goed,wriemel de hele tijd. Rond 6u maakt iemand ons wakker om naar de zonsopgang te gaan kijken. Enkel een paar dragers zijn al wakker en mijn roommates. We duffelen ons in en worden op slag goed gezind van het prachtige zicht…Geen wolken…magniefieke bergen…en dat in de vrieskou…
Een stevig ontbijt in de druk bezette eetzaal en dan op weg voor de laatste etappe: Annapurna Base Camp!
Het is een prachtige wandeling met wijdse uitzicht op de ons omringende pieken. Langzaamaan komen de onvermijdelijke wolken al weer opzetten. We nemen onze tijd. We zitten nu in een met gras begroeide kale streek met rotsen bezaaid en rechts van ons een immense richel…we klimmen naar boven…onmiddellijk blijkt aan de andere kant van de richel een gapende afgrond te liggen…wow…kilomters breed en diep…maar dat lijkt allemaal niet zo. we wanen ons eerder in de Alpen dan in de immense Himalaya. Niettemin dringt de grootsheid traag tot ons door.
Santosh
’s middags eten we lekker: mix fried rice en gekookte pattatten. Geen vorte gesmolten kaas meer voor mij…
Aangekomen in ABC, Annapurna Basecamp (4100m), beginnen de dragers meteen te volleyballen. Ze zijn zij zekerst zot meneer. Er ligt een gecrashte helicopter naast het kamp. Er staan enkele tenten, en wat verderop vinden we de typische wimpels met boeddhistische spreuken op een heiligdommetje.
Samen met enkele dapperen maken we ons gereed om nog wat verder te gaan, richtign de gletser…er is algauw geen pad meer en we lopen dan maar op de richel naar boven…enkele dragers smijten enorme rotsblokken naar beneden om aan te tone hoe diep het ravijn hier wel is…het is bitter koud…we raken langzaamaan in de mist…ABC lijkt la na een 20 minuten onooglijk klein in de diepte te liggen, maar het gejoel van de dragers klinkt ongelofelijk dichtbij.
We komen aan de sneeuwgrens…enkele toeristen die op de terugweg waren hadden ons verteld dat het hier twee dagen geleden vol met sneeuw lag. Aan de overkant van het ravijn zien we op onmogelijke hoogte enkele stipjes: alpinisten die hun tenten hebebn op geslagen op de rotsachtige wand, vlgens de dragers zitten die op ongeveer 6000m.
De eeuwige Fishtail komt af en toe piepen doorheen de wolken. De mist trekt een beetje op zodat we toch een glimp van de gletser opvangen. Een co-gids vertelt dat we niet meer hoger mogen wegens het gevaar. jammer. we bekogelen mekaar dan maar met sneeuwballen en dalen af. Ik laat me neit kennen door de dragers en probeer hen in te halen door geowon de steile heiling af te spurten. Na een tijdje hou ik me toch maar wat in en spring gewoon van rots naar rots om me af te remmen.
Machhapuchre base campAnnapurna sunrise

Terug in het basecamp is het uitpuffen geblazen. Met zijn allen in de propvolle eetzaal. De dragers spelen met onze kaarten. Wij drinken soep en thee en frisdrank. Ondertussen zijn de menu’s ook alweer besteld. Dal Bath: de typische Nepalese schotel, die we maar pakken omdat we weten dat dat het enige eetbare en voedzame is in de bergen. Met een halve fles chilisaus erop smaakt het heerlijk pikant.
Het is berekoud. niet te doen. Niet makkelijk om dan op de franse wc te gaan terwijl je darmen eignelijk niet mee werken.
Mijn slaazak is gelukkig warm genoeg.
Machhapuchre Base CampAnnapurna Range
16 okotober 2008

Rond 6u wake-up call. Er is al veel bedrijvigheid. De vrouwelijke dragers (voro de vrouwelijke toeristen die er alleen op uit trekken) zijn al vollop in de weer. De tenten zijn bedekt met een laagje ijs…ik ren het kamp rond om op te warmen en wat foto’s trekken. Alleen willen mijn ijskoude vingers niet goed mee. Prachtig zicht.
Ontbijt en klaarmaken voor een heel lange dag. Uiteindelijk moeten we 2000m dalen vandaag.
We wandelen door het bevroern woeste kale landschap omringd door de pieken die het zonlicht tegenhouden. Als de zon eindleijk hoog genoeg staat om haar licht op ons pad te werpen, spelen we weer al onze thermokledij uit. Pispauaes, eetpauzes, gewoon pauzes…er stroomt water door het riviertje en het riviertje is deels bevroren, zo koud is het ’s nachts.
We dalen heel snel af. En af en toe kruisen we grazende schapen en geiten. Heel koddig. Al gauw zitten we in Dovan: soeptijd.
Na de middag gaan enkelen er al vandoor om op hun eigen tempo te kunnen gaan. B heeft al dagen last van een ontsteking van de knie en raakt altijd achterop tot zijn frustratie. Samen met een drager hebben ze een kwartier voorsprong.
Na een tijdje begin ik naar beneden te lopen, het gaat me te traag. Ik kom aan in Himalaya Lodge. Ik wacht er even, maar ga dan toch door. man waar zitten de “verkenners”? Ik ben in Bamboo op ongever 2150m. Ik tref onze verspieders iets na Himalaya Hotel aan op onze aankomst plaats. ze zijn verbaasd dat ze toch zoveel voorpsrong hebben op de anderen die nog lang o zich laten wachten.
We slapen weer met drie in een hokje. Het is aanschuiven aan de douche. Het is aangenaam dat we ook langer dan gewoonljk buiten kunnen blijven zitten. De dragers willen maffen dus wij ook om 20u45 in ons nest. We babbelen nog wat. De wereld is klein. Een van mijn roomates is goed bevriend met een buurmeisje uit mijn jeugd.
Annapurna rangeAnnapurna Mountains
Annapurna Base CampAnnapurna Base Camp
On the Egdemisty sun
Sunrise at the world's roofthe forever glow
Going downAnnapurna Base Camp





Annapurna Trek – Chomrong – Himalaya Lodge – Machhapucchare Basecamp

22 08 2009

12 oktober 2008
Banker

Het is een schitterend ochtend. De Zon schijnt vollop. Zoals afgesproken doen we het rustig aan. Het is erg warm in de zon. We ontbijten buiten en vertrekken rond 9u30. Na een trage afdaling in de vallei beginnen de trappen weer, maar eerst een stop.We zijn in de laatste lodge waar er flessen water te koop zijn, maar er zijn er niet genoeg, dus wordt iemand terug gestuurd om daar water vor ons te gaan kopen. Zotjes. Een half uur later is de man terug. Even zotjes. Nu kunnen we eindelijk weer op weg naar onze bestemming. We lunchen waar er elektriciteit is en ik steek de batterij van mijn camera in een stekker buiten.
Een half uurtje later zitten we aan de rand van Chomrong op 2040m met zicht op de bergtoppen die af en toe vrijkomen uit de witte wolken. We logeren in de Elysium Lodge. Warme douche, lekker eten, drank, het koelt wel enorm snel af.
Nepali GirlHanging BridgeChild

13 oktober 2008

We vertrekken rond 7u30. Ontbijt zoals altijd: ei, deegige pannekoeken gebakken in olie, iets anders wqat je denkt dat je binnenkrijgt en je de komende uren voldoende energie zal geven.
Het is een enorm lange en steile afdaling, niet te doen…(later moeten we deze enorme trappen op de terugweg omhoog klimmen, dat wisten we nu gelukkig niet) Mijn roommate en ik zitten ondertussen een lodge verder dan de anderen. Minstens een half uur voorop. Het is weer warm. We lunchen in Bamboo op 2340m.

Beauties

Na de middag gaat het een stuk vlotter. Het bos zit vol krekels en overal hoor je ook het gedruis van geweldige rivieren die zich naar beneden storten. De paden zijn nu ook een stuk minder trappen. Het is enorm vochtig en hoe hoger, hoe frisser.
We komen aan in Dovan, maar na overleg gaan we door tot Himalaya Lodge.Bad choice. Het is koud, killig, de hokjes zijn ijskoud, vochtig en bieden enkel bscherming tegen de wind. het is 100 roepie voor een warme douche. Wat ik met plezier betaal en hete pisstraaltje doet deugd en tijdens het afdrogen ril ik alweer van de kou. Iedereen zit te bibberen in de eetzaal en dan zetten ze opeens een hevige bunenbrander onder de tafel: 70 roepies per persoon voor de “heating”…algauw is het ondertafel bloedheet, want er hangt een ijzeren plaat aan het tafelblad. het vuur sist grillig. we zitten op mekaar gepakt. Buiten is het slecht weer. Er komt een arrogante groep Fransen toe. Het eten trekt op niets. Stortbuien. Rond 21u willende dragers slapen en gaan wij dus noodgedwongen in onze hokjes. Warme slaapzak. brrr.
De dragers slapen gewoon op de banken en op de tafel die bedekt is met tapijten op en onder en tegen mekaar verstrengeld. Nepalese mannen lopen ook hand in hand en tonen veel meer lichamelijke affectie dan westerlingen. Het is wel even wennen en best grappig om zien af en toe als je ze hand in hand ziet zittenn teiwjl dat dus enkel vriendschap is.
Ik slaap vrij goed.
ChomrongChomrong - Annapurna

14 oktober 2008

Rond 6u is er wake-up call. Maar dat is blijkbaar voor de Fransen. KOud!
Ontbijt, ik probeer de muesli. Ik hoop dat er geen beestjes inzitten. Vers lijkt het in ieder geval niet. We stijgen ongeveer 200m in het eerste deel van de trip, redelijk traag. Na anderhalf uur komen we aan in de zone waar de zon al schijnt. Joepie. Algauw vliegen de kleren weer in onze rugzak. Mijn thermotruitje werkt wel goed.
De ijsbergen raken langzaamaan weer bedolven in de wolken. We komen aan op Macchapucchare Base Camp op 3700m. De laatste momenten had ik wat doorgetrokken. Buiten adem plof ik neer overschouw de machtige vallei en de toppen en wacht op de anderen.
We kunnen nog wat opwarmen in de zon, maar eht koelt alweer vlug af en het is verzamelen geblazen in de koude eetzaal.
Santos de jonge drager heeft nog steeds de sportschoenen van J. aan. Zijn all stars heeft hij weggesmeten wegens kapot. Het is neit te doen op welk schoeisel, soms gewooon slippers, die mannen 30 kg naar boven sleuren.
Enkele enkelingen kopen een emmer warm water om zich te wassen. Die kop laat ik aan mij voorbij gaan. Ook hier is het eten weer slecht. We spelen boonanza. Een bonenspel. het is gieren van het lachen. Ik heb evenwel de spelregels nog niet goed door en wordt afgetroefd door de anderen. We kunnen het spel niet beëindigen want de dragers willen slapen.
taking a restWomen porters
Sleeping bagsthe goats and the child
the shepherdThe roaring river
DovanPeek-a-boo