Annapurna Basecamp Trek – Nayapul – Ghorepani – Poonhill

22 08 2009

Donderdag 9 oktober 2008

Om 7u30 hebben we ontbijt en rond 8u30 vertrekken we via een buitenwijk van Pokhara. Wat in fiete het echte Pokhara bleek. We hebben nu wel een zicht op de bewolkte en besneeuwde Himalaya. We popelen om aan de trektocht te beginnen. De route is uitermate mooi maar verloopt enorm traag wegens het slechte wegdek. De kevers maken een hels lawaai.
Nayapul (1070m). Startplaats van veel groepen blijkbaar. We krijgen dragers toegewezen. De tengere mannetjes, sommigen oud, anderen tieners die dit als vakantiejob doen en een paar oudere die dienen als rechterhand van BIM. Ik krijg een 35 jarige man als drager die ook een ander groepslid zijn rugzak draagt. Die mannen dragen dus ongeveer 30 kilogram materiaal en hun eigen bagage. Pieuw…Het is wat wennen want het voelt beetje koloniaal oncomfortabel aan. Sowieso draag ik in mijn dagrugzak heel veel zaken mee: apotheek, kleren tegen koude en regen, wat toiletgerief, drank, eten ,papieren…
Onze permits worden geregeld en wij vertrekken alvast met Pauda (fonetisch) de oude zwijgzame gids op stap. Een langzaam maar toch stevig tempo zo blijkt als we al opgewarmd zijnen lopen te puffen en te blazen. De route startte leuk en gezapig langs de rijstterrassen zo langzama klimmend op een met vlakke rotsplaten geplaveid pad dat gestagig overging in aangelegde trappen. De hele route naar Annapurna Base camp bestaat verdikke uit duizendentrappen. Ammai mijn voeten.
Het is bloedheet. Ik hou daar wel van. Ook onze eerste kleine hangbrug net uit het dorp is al een stop om foto’s van mekaar te trekken. Het is nog steeds feest, want demensen hebben kleurige rijstkorrels op hun voorhoofd plakken. Ze staren evenveel naarons als wij naar hen. Je ziet hier allerlei mensne door mekaar, eerder tradiotneel gekleden mensen en dan ook moderne jeansbroeken en kleurige topjes.
Annapurna Trek day 1 - Naya Pul
Na de lunch rond 14u45 zijn we aangekomen in onze eerste stop. Lodge Tirkhedhunga. We zitten in de dicht begroeide groene heuvels. De kamers zijn maar houten kotjes met een matras op een plank en amper plaats voor je rugzak. De douche is op vies beton en de wc’s zijn franse wc’s, al is er een westerse wc. later zou het altijd een verademing zijn als we ergens een deur zagen met “western toilet” op geschilderd in de lodges waar we zouden overnachten. Veel comfort hebben we niet nodig als we maar slapen en goed eten. De bazin van de lodge zetmeteen haar dochters in de keuken aan het werk en ook de jonge dragers die even later toekomen met onze rugzakken socializen met hen. Ik neem een kijkje in de keuken. Je houdt het niet voor mogelijk dat die mensen op een vleor van aangestampte aarde, op studentikoze elektrische vuurtjes met twee kookplaten, een haardvuur of in het beste geval een gasvuurtje, een heerlijk maal kunnen bereiden voor zo’n bende mensen. De eetzaal is altijd apart, onverwarmd en het wordt na zonsondergang rond 17u al vrij donker en kil. We worden verwend door de dragers die ons bedienen. De jongste co-gids is speelt veelal verkenner. hij wordt voorop gestuurd om ons verblijf en eten te regelen, zo zouden we later merken. Hij is 16 maar zegt dat ‘m 17 en soms dat ‘m 18 of 19 is. Bij de dragers zit ook een jong ventje, die heel grappig is. Hij doet dit als vakantiejob.
We mochten kiezen uit drie menus. Het is hier vooral vegetarisch. Er zijn kippen waar di eowrdne slechts een zeldzame keer geslacht. Nepali eten geen vlees, hoogstens per uitzondering enes op nieuwjaar ofzo.
De spaghetti is koud, maar lekker. We kaarten na bij kaarslicht en het licht van onze hoofdlampen. Gezelligheid troef. We hadden ook een troep ezels gezien die benodigdheden naar boven bregne, vandaar dat de prijzen van eten en drinken stijgen naamate we zelf zouden stijgen.
Het is vrij warm in mijn slaapzak die bestand is tegen 5 graden onder nul. Maar ik slaap wel goed. De volgende ochtend ben ik al om 5u wakker want de dragers die staan op en ik hoor de keuken. ik schuif aan voor het ontbijt. De anderen volgen druppelsgewijs.
Tikhedhunga (first lodge)Donkey business

10 oktober 2008

Een heldere wollkenloze hemel. Zalig wakker worden met dit Ardens aandoend uitzicht. Algauw zweten we ons weer te pletter. Het pad stijgt enorm. Dit zijn nogal trappen vandaag. We halen een boel andere groepen wandelaars in die een stuk trager vooruit gaan. Onze lunch is er al rond 11u30, heerlijk. Het begint hier al frisser te worden ook. Zeker als je in de schaduw uit de zon staat. We zien de Annapurna South Peak boven de groene beboste bergen uitsteken. Ferm!
’s namiddags zitten we in de “regenwouden”. Rodondendrons, vochtig, alles nat, slijkerige paden en trappen. Een stuk moeilijker. Ondertussen heb ik al drie lagen kleren aan. Ik begin het wat lastig te krijgen. Mijn motor is precies wat opgebrand. De trappen beginnen te wegen. De groep is wat verspreid geraakt. De co-gidsen houden iedereen in het oog,niemand mag alleen voorop en niemand mag alleen achterblijven. We vormen in feite peletonnetjes. Rond 15u arriveren we aan onze lodge. dat net voor de regen. Gelukkig!
Naya Pul - GhorepaniNepali Kid

Er brandt een warme kachel op hout (en dat in een regio waar houtkap de voornaamste bedreiging is voor het ecologisch systeem). File aan de douche, maar ik vind een gaatje. We kiezen onze menu en in afwachting eet ik een heerlijke noedelsoep. er hangen vlee kleren te drogen rond de ineengeflanste kachel.
We zijn in Ghorepani op 2775m
Water kid

11 oktober 2008
Voor dag en dauw worden we gewekt. We springen in onze kleren met onze hoofdlampen, het is pikdonker. Surrealistisch.Het tempo is net gepast, maar het lijkt te traag omdat je in een grote kollone van lichtjes de heuvel op klimt. De stijgingsgraad is van het steilste en even versnellen brengt je ademhaling compleet uit het ritme. Best wel afzien in feite, je moet je aanpassen aan het tempo van de voorgangers. Vreemd dat vrij vlug klaar wordt. Het is ijzig koud op de top, met zicht op de majestueuze bergketens van de Himalaya. Weldra pieken de eerste zoonestralen op de besneeuwde flanken. Een stralend gouden licht. Zalig. Dit zijn de 7000’ders, nee de 8 duizenders. Dhaulaguiri, Annapurna range, Macchapucchare aka Fishtail,… Ondanks de massabedoening, krijg ik er niet genoeg van. Als ik de rest zoek, blijken die al aan het afdalen. Ik hen hen achterna. Zelfs op de terugweg, zien we prachtige mistvelden tussen de bergen liggen en daarboven die ongenaakbare pieken. We kunnen niet wachten tot het ontbijt. Honger!
Rond 8u zijn we weer op pad in het heerlijke ochtendzonnetje.. we zweten niet zo erg wegens de koelte. Door de bossen is het echt aangenaam wandelen en algau heben we uitzicht op die befaamde Poonhill in de verte. We houden even halt om op adem te komen. het waait hier flink. Het is dalen en stijgen. Het is nog steeds vochtig maar toch al droger. We klimmen en dan dalen we weer honderden meters in een kloof. Prachtig maar lastig. Om de zoveel tijd heb je gelukkgi wel een lodge of teahouse. Even wat frisdrank, fresh lemon water, hot tea of jawel noedelsoep. In de namiddag barst de regen lso en schuilen we in een klein dorpje. We wamren ons aan de warme thee en genieten van een koekje. Het is stil, iedereen zit bij zichzelf te genitten of te rusten met de druisende regen op de achtergrond.
Poonhill sunriseDhaulagiri

Nog 45 minuten dalen en dan zijn we op een soort prachtig platform met een prachtige lodge: Tadapani. Mountain Discovery Lodge, met uizicht op een vallei zonder dat de bossen je zicht versperren en natuurlijk links oneindig ver weg en toch zo dichtibj de Macchapucchare of Fishtail, de holy mountain. Wegens een koude douche, dan maar niet douchen en er is ook weer geen elektriciteit om de batterijen op te laden. MOrgen is de trip een stuk minder ver.
’s avonds bij kaarslicht eten in de eetzaal want er is geen elektriciteit. Na het eten beginnen ze te zingen en te dansen. Van dan af aan krijgen we het volksliedje “Resum Farara” niet meer uit ons hoofd.
Voor we het weten zit de lodge vol nepali die zingen en dansen en ons meesleuren en hup iedereen danst. uiteraard bijkt alles opgezet spel om ons een donatie te doen doen, we krijgen ook een krans van verse bloemen. Zalig feest.

Sunrise over PoonhillMountainview Lodge

Advertenties




Pokhara

22 08 2009

Woensdag 8 oktober 2008
Y en ik doen geen oog dicht. We babbelen wat. Tegen de ochtend vallen we dan toch in slaap en dan is om 5u45 opstaan wel een beetje vroeg. Ons ontbijt wordt snel geserveerd en om 7u arriveren onze 11 dragers die onze rugzakken tijdens de trek zullen dragen. Een grote bus, de bagage erin, de dragers en gidsen achteraan en wij vooraan. Nou nou. Hup daar gaan we richting Pohkara. eens het gevaarte zich uit de nauwe straatjes heeft kunnen murwen. The highway to hell op. Snelwegen zijn hier gewoon namen voor geasfalteerde wegen die bepaalde steden rechtstreeks met mekaar verbinden, maar het gaat allesbehalve snel. Reizne is genieten. En genieten doen we vollop. Adembenemend uitzicht eens we de heuvels rond Kathmandu bereiken en de diverse gebouwen en wijken zien. En al die bedrijvigheid. Veel brommertjes, veel handelaars, schoolkinderen, ambachtslui die druk bezig zijn, oude kijkende mensjes, ook dieren slachten gebeurt gewoon langs de straat. Veel armoedige bouwsels zien we ook.
De staat van de weg valt mee. We stoppen in een bloedheet prachtig wegrestaurant langs de baan. Heerlijk eten. Een buffet. Chomwie en Dal Bath. En pikante dinges. Allez; bloedhete dingens. I like it hot.

Street marketPhewa Lake - Pohkara

Ook in Pokhara is het bloedheet. De ‘riviera’ de laan langs het Pewa meer is een boulevard van hotels, winkeltjes, bars en restaurants. Honderden westerse toeristen ook. We logeren in het Snowland Hotel. Het ziet er goed uit, maar de kamers vari├źren blijkbaar nogal van kwaliteit. Nu is het 14u45. Straks even met de groep het stad in. We tsjolen gewoon wat, in feite heben we al rap dor dat de nepalese stad zich ver naar het noorden bevindt en we hier enkel in de toeristische wijk zitten. Veel van de bars en restaurants hebben bovendien een schitterend uitzicht in hun tuin op het Pewa (fewa) meer. prachtig. De Himalaya zien we helaas niet van de opzettende wolken. Tijd om er ene te pakken: een heerlijke fruitmilkshake en onnozel te done emt Bim onze Nepasese gidsleiders (met Indisch uiterlijk).

We heben wat dode momenten tot etenstijd. Het ontbijt voor morgenochtend mogen we ook al bestellen. en opeens barst een noodweer lost: bliksems regens en donderslagen. Allez how ­čśë

Busy BeeWoman and girl

Enkele groepsleden hebben een voorstel om te gaan eten. “Moondance”. Hupsakee. Heel druk., lang wachten, maar mijn pizza bolognaise smaakt voortreffelijk. Gezellige boel. We hebben ook weer ettelijke roepies teveel betaald, maar malen er niet om. Discussie met de westerse ober is van geen nut. We gaan ons uitleven in de Busy Bee, een rockcaf├ę dat propvol zit. Een plaatselijk groepje spelet er covers van Dire Straits, Deep Purple, AC/DC, Metallica, Nirvana en vele andere… Je kunt er ook poolen, maar na twee spelletjes is al 23u30 en lijkt het caf├ę te sluiten: overheidsmaatregel. De jaren dat het nachtleven in Nepal berucht was is blijbkaar ook gedaan met de communisten. In Kathmandu stopte het gebonk van disco’s al om 23u. Het internet is gelukkgi redelijk snel. Rond 24u30 in mijn nest.





Day 1-3: Kathmandu – Thamel – Swayambuddnath – Pashupatinath

22 08 2009

5 oktober 2008: vertrek uit Belgi├ź

Een typisch Belgisch weertje om te vertrekken naar exotischer oorden: kille regen. Pa en ma geven me een lift naar Zaventem. Meeting Point zijn de telefooncellen rechts aan de inkomhal. Ik ben blijkbaar de eerste. Langzaamaan komen mijn reisgezellen te voorschijn en maken we voor het eerst kennis. Een gevarieerd publiek en enkele koppels.
We checken in en dan is het een korte vlucht naar Frankfurt, waar het wel wat lang wachten is. Voor het eerst in maanden probeer ik nog eens de McDonalds, maar dat valt een beetje tegen.
Onze overstap naar Etihad Airways complete luxe: mooie vliegtuigen, lekker eten, enorm keuzemenu uit radiostations en films. Mooi is dat. Het is nacht maar ik ben klaarwakker. “crash” en “the happening” passeren de revue.
Abu Dhabi: tweede overstap richting Kathmandu. Een enorm drukke luchthaven. Beetje windowshopping. iemand een gsm van 45.000 euro? Nu is het onze tijd dag en ik slaap wel een beetje. De vlucht duurt gelukkig maar een uurtje of 4.
Bij aankomst regelen we ons visum. Het rij schuiven duurt lang, maar het komt allemaal in orde. Joepie! Officieel in Nepal!

Dilip van All Nepal Trekking wacht ons op. De bagage wordt in 1 bus gestopt, wij gaan in een andere bus richting Thamel, de toeristische wijk van Kathmandu. Ons hotel heet Thamel Hotel. Het maakt een beetje een donkere en groezelige indruk. Welkom cultureshok. Dilip zegt ons dat het verkeer heel goed meevalt want er is een groot hindoefeest en dan is er geen verkeer. Ik zie anders niets andes dan horden fietsers, voetgangers, rishka’s en minipersonenwagens door mekaar in de nauwe straatjes.

Na de verwelkoming in de lobby waar ons kort uitgelegd wordt wie onze gidsen in de steden en o de trekking zullen zijn, krijgen we kamers. Onze wc trekt al niet door, een kamerjongen komt het fiksen. De bedden lijken ok en het beddengoed is proper. Mijn roommate Y. en ik zullen bijna altijd kamers delen de rest van de trek en af en toe samen met R.
SwingThe Elder

Eerste opdracht: zonder leider overeenkomen. Dat ging in feite wonderwel goed. De keuze van het restaurant ook. de “Rum Doodles”. We vergaan van de honger. Het is een beetje een te Amerikaans ge├»nspireerd restaurant. Onderweg wissleen we dollaars of euro in voor roepies: 100 euro= 1000 nepali roepies.
Na een gematigd maal slapen.

7 oktober 2008
De volgende ochtend is Y al vroeg wakker en er is veel lawaai, er is een naburig schooltje blijkbaar. Frisse douche en hup naar het ontbijt. Het American breakfast is niet zo goed zoals in Latijns-Amerika en de koffie is weer oploskoffie. Dilip geeft onze paspoorten terug en we vertrekken in een priv├ębusje met een welopgeleide gids naar de Swoyambau Area: de stupa van Swayambhudnath. Dit is het ronde heiligdom op een heuvel net buiten de stad. We heben een prachtig uitzicht. het is warm. Er lopen veel toeristen en in het zonnige weer zijn de indrukken van de donkere avond te voor al een stuk verdwenen. Deze stupa wordt ook wel de Monkey Temple genoemd omwille van de vele aapjes. Meteen maken we ook kennis met de vele handicraft en prullaria winkeltjes.

Daarna gaat het richting Pashupatinath (Pashupati Area), bekend van de vele ceremonies. De Zijtak van de ganges die hier stroomt en dus de vele crematies die hier plaatsvinden. De lucht van barbecue is enigzins minder smakelijk dan bij ons. (Grapje). We zien de mensen in het wit afscheid nemen van hun dierbaren die opgebaardliggen tussen de reeds na smeulende vuurhaarden. De as en andere overblijfselen gaan gewoon de river in. wat verderop spelen er kinderen in de rivier naast een lichaam in lijkwade gewikkeld aan de oever. Er wordt veel geofferd bij de vele heiligdommetjes. De toeristen zijn hier zowel Nepali als blanken als andere Aziaten. Uiteraard loopt het hier vol Sadhoes: de in as bedekte kluizenaars die het materi├źle hebben afgezworenen verlichting zoeken in meditatie: lees drugs en geld van toeristen die foto’s. Ik trek er even alleen op uit richting het dorpje. In een tent is een grote ceremonie bezig. Omdat i neit weet of het om een hindoe dan wel boeddhistische ceremonie gaat, blijf ik buiten. Niet-hindoes mogen immers niet binnen in hindoeheiligdommen.
Ik blijf ook wat kijken naar de gierende kinderen die rond een enorme schommel staan waarop een tienermeisje rechtstaand plezier beleeft en door de lucht zwiert. Vier bamboebomen naar mekaar toegebonden vormen de steunen van de schommel. Dike touwen en ene plank en hup duwen maar.

Met ons busje gaat het daarna naar die andere stupa: de vierkante: Boudnath, deze ligt in een rond binnenplein vol winkels en klankschalen. Iemand test of haar hoofdpijn wel wel door zal verdwijnen en ja hoor er wordt ook gekocht. Op het dakterras lunchen we. Chomwei: traditioneel Nepalees noedelgerecht. Daarna gaan we naar het hotel en hebben we vrij.
Ik begin van Kathmandu te houden: de harmonieuze mix van mensen en culturen. Van de onderhuidse poltieke spanningen merken we niets, dan wat onze gids verteld. Hij is anti-regering, maar een echte communist is hij ook niet. Hij wil de rijkdom wel herverdelen, maar enkel omdat zijn klasse zich dan sneller kan opwerken en meer ontwikkelingsmogelijkheden heeft. het is een kastaar. maar hij heeft idealen itt de uitzichtloze werkloosheid van de jeugd. Nepal heeft een enorm overaanbod jongeren, waar de regering geen weg mee weet. Verkwisting van kapitaal,noemt onze gids het.

Met enkele groepsgenootjes, maar ik een verkenningstocht door Thamel. Tientallen nauwe straatjes, tientallen reclameborden van caf├ęs, restaurants, hotels, allerlei diensten. Een wirwar. Toch kunnen we ons redelijk ori├źnteren. We gaan even de drukte uit de weg, door heel nauwe steegjes in de lopen tussen de verdiepingen hoge gebouwen. Zo komen we terecht waar de Nepali leven. Grote woonblokken met een binneplein het een mooi en proper het andere vol bouwafval en rommel. We vonden makkelijk en eigenlijk redelijk toevallig ons hotel terug.

BodhnathThamel

Om 17u30 krijgen we een briefing over de beroemde “Teahouse trekking” zoals onze trekking naar de Annapurna heet. We drinken er ene op. Een douche (badkamer ligt weer vol water) en dan etenstijd. “Thamel resto”: aangeraden en gereserveerd door Bim, onze groepsgidsleider. Een menu voor 650 roepies. we schuiven aan een mooie tafel op een binnenplein, waar enkele dansers en muzikanten ons entertainen. De meisjes zijn heel koddig en hun bewegingen doen we denken aan Balinese dansen, al heb ik dat nog nooit echt gezien. De appetizers smaken ons. Voor het hoofdmenu moeten we ons verplaatsen nar de bovenverdieping. Een zolder waar we op kussen moeten zitten en onze schoenen uit doen. We krijgen een buffet opgediend van allerlei typische Nepalese gerechten. Heerlijk. Rond 22u maffen, maar eerst nog een pafke met enkelen van onze groep die zich opeens geuit hebben als rokers.
Morgen naar Pokhara.

Monkey BusinessVishnoe

Monk BusinessSwayambhudnath stupaTourists
CrematoryPashupatinath
Teatime chatChildren