Landruk – Chomrong – Hot Springs – Deurali

24 08 2009

17 oktober 2008
Nepal 2008 - me on the road
Het is vroeg dag: 6u30. Goed geslapen. Dit keer een apple pancake als ontbijt en dan hupsakee, weer op weg. Klimmen in het bos. Jawaddedatte. Een welkome pauze in het zonnige Sinuwa (2350m). Y en ik zijn voorop, we komen ook weer de nepalese meisjes tegen die je in een post hieronder op de foto zag. De groep neemt echter een break in een lodge verderop. Cold Lemon drink. Lemon juice met spuit of platwater. Enorm verfrissend!
Na de pauze gaat het steil afwaarts in de hitte, de groep raakt verspreid en dan een honderdenmeters hoge muur van trappen, steil naar omhoog. We zijn weer in Chomrong…Y en ik lopen omhoog, maar hij is een loper en ik moet hem laten gaan…na enkele minuten moet ik halt houden want mijn benen kunnen niet meer en ik heb geen adem meer. Er zijn nog toeristen die tegen de trappen plakken…ik moet temporiseren en slepe me letterlijk naar boven, handen en voeten…ik heb het niet getimed hoe snel ik boven was ik schat een groot half uur tot een 45 minuten. Ik heb een 6-tal minuten achterstand op Y.
De rest doet er anderhalf uur over.
Het is frappant hoe we een bende jonge schoolkinderen boven zien komen alsof het niets is.
Als iedereen uitgeblazen is dalen we weer een stuk af naar de Lodge Hot Spring. Beneden aan de rivier zijn er warmwaterbronnen. Daar moeten we naartoe. het is wel 20 minuten dalen en dubbel zo lang terugkeren. Dat schrikt velen af. We installeren ons eerst in een gammele kamer met uitzicht op de groene vallei. Het is langer dan 20 minuten dalen door het bos en we voelen onze benen nu al niet meer.
Er zit heel wt volk aan de bronnen, waar je bij de ingang iets kunt droppen in een box voro het onderhoud en service. Heerlijk warm…verschillende dragers zijn zich aan het wassen in hun warm water bron zijnde twee buizen met warm water uit de bergen in een plas. En zepen dat ze doen. Wij weken tussen de toeristen die we al eerder op onze route hadden tegengekomen de laatste dagen.
Zalig. We raken helemaal verrimpeld. De badkuip is aangelegd, en enkele meters verer dondert de ijskoude bergrivier naar beneden. R en Y wgen zich op de rotsen en nemen een ijskoude duik…ik wil ook maar ik durf er toch niet in, een koude spetterdouche van de anderen volstaat al om mijn adem te doen stokken, ik ga terug naar de warmwaterbaden.
SchoolkidsHot Springs
Na een uurtje gaan we weer de berg op. Het gaan moeizaam en we zweten ons weer te pletter. Maar het deed echt deugd. We zitten in een kring te babbelen en te drinken. De menu lijkt hier al een stuk beter dan in het hooggebergte. We proberen de springroll. Heel heel heel lekker en ’t is eens iets anders dan rijst en pasta. Sommigen bestellen nog de appeltaart die vers gemaakt wordt. Blijkt overheerlijk te zijn, de dame die de lodge uitbaat krijgt dan ook enorm veel lof. Ondertussen vergapen we ons aan de tientallen soorten nachtvlinders die rond onze oren vliegen en op de muren zitten.
Het is na 21u als we gaan slapen en dat voelen we. De dragers slapen onder ons en ze houden enorm veel lawaai. ’s nachts is er zelfs slaande ruzie tussen een meisje en een jongen. Heftig.

18 oktober 2008
New BridgeRaksi
Na een goed ontbijt gaan we rond 8u op weg naar Landruk. We steken enkele mooie hangbruggen over. De vegetatie is hier weer een stuk dichter en groener, naarmate we de landbouwterrassen naderen. Prachtige landschappen, kleine dorpjes. In Landruk pauzeren we in een veld bij een soort restaurant. Heet.
In New Bridge, waar we even passeren om te drinken, zien we zelfs gevangen vis, dus in die stormende bergrivier zwemt vis? dat moet dan wel een soort forel zijn die stroomopwaarts kan springen/zwemmen.
Daarna is het nog een eind naar Deurali…door velden en bossen…op en af…laten we de witte pieken in de verte achter ons.
Verdikke, Deurali ligt volgens de dragers op een heuvelkam, maar niet ver meer, verzekeren ze ons telkens maar opnieuw…puffen!!
Ondertussen is het al zo dat we te sterk afkoelen als we stilstaan.
Eindelijk arriveren we. De mensen zijn er erg vriendelijk en er zijn zelfs lays chips te koop. We naderen echt al de bewoonde wereld.
De kamertjes zijn echter abominabel slecht.
Na enkele wissels worden ene deel in de kelder te slapen gelegd (bij een koe!!!) en ik vlieg in een klein kot maar een transofrmator staat en waar er pattatten onder een plank liggen dat dienst doet als bed! Ik vraag wel een “propere” matras…ik kan me verdikke niet eens lang uit leggen. en ik moet het hok open zetten als ik iets uit mijn bagage wil halen. Proper is dat…ook hier is het een emmer warm water kopen om je te wassen maar het opwarmen van het water duurt enorm lang, is niet eco en dus wassen we ons maar weer even niet.
We gaan kijken naar de zonsondergang.

Maar op onze vraag is er ’s avonds zelfs kip…Bim wil aan ons tegemoet komen, eerder kregen we al frieten…
Aangezien we mensen zelf amper vlees eten, klagen we dus niet dat de kip in feite echt niet lekker klaargemaakt is, we krijgen elk een brok met botjes in onze soep. We eten het met smaak op. Bim zorgde weer voor frietjes ook en voor popcorn bij het aperitief. Hij is zeer begaan met onze groep al worden hem hier en daar wat foute beslissingen verweten in zijn eigen belang. En er wordt ook wat gepraat over de afrekeningen die soms/nooit kloppen. Na iedere maaltijd moest je immers afrekenen bij Bim voor je eten en drank gekookt drinkwater en eventueel douche of verwarming die je verbruikte in de lodges.
We geven onze dragers ook een fikse fooi en ook Bim krijgt een deel. Wij krijgen een taart waarop Robin, de jongste co-gids iets schreef met een datum in de toekomst. Nepal heeft een ander tijdrekening.
De fooi bedraagt 40 euro pp.
Er wordt weer veel gezongen en gedanst. Dat het dit keer bijna 22u is wanneer we gaan slapen zegt genoeg.
Nepal - Landruklittle goats
Nepal kidsHarvest
Nepali little girlDeurali - sunset





Machhapucchare Base Camp – Annapurna Base camp

23 08 2009

15 oktober 2008

Himalaya Lodge
Het is echt koud ’s nachts, ik slaap niet zo goed,wriemel de hele tijd. Rond 6u maakt iemand ons wakker om naar de zonsopgang te gaan kijken. Enkel een paar dragers zijn al wakker en mijn roommates. We duffelen ons in en worden op slag goed gezind van het prachtige zicht…Geen wolken…magniefieke bergen…en dat in de vrieskou…
Een stevig ontbijt in de druk bezette eetzaal en dan op weg voor de laatste etappe: Annapurna Base Camp!
Het is een prachtige wandeling met wijdse uitzicht op de ons omringende pieken. Langzaamaan komen de onvermijdelijke wolken al weer opzetten. We nemen onze tijd. We zitten nu in een met gras begroeide kale streek met rotsen bezaaid en rechts van ons een immense richel…we klimmen naar boven…onmiddellijk blijkt aan de andere kant van de richel een gapende afgrond te liggen…wow…kilomters breed en diep…maar dat lijkt allemaal niet zo. we wanen ons eerder in de Alpen dan in de immense Himalaya. Niettemin dringt de grootsheid traag tot ons door.
Santosh
’s middags eten we lekker: mix fried rice en gekookte pattatten. Geen vorte gesmolten kaas meer voor mij…
Aangekomen in ABC, Annapurna Basecamp (4100m), beginnen de dragers meteen te volleyballen. Ze zijn zij zekerst zot meneer. Er ligt een gecrashte helicopter naast het kamp. Er staan enkele tenten, en wat verderop vinden we de typische wimpels met boeddhistische spreuken op een heiligdommetje.
Samen met enkele dapperen maken we ons gereed om nog wat verder te gaan, richtign de gletser…er is algauw geen pad meer en we lopen dan maar op de richel naar boven…enkele dragers smijten enorme rotsblokken naar beneden om aan te tone hoe diep het ravijn hier wel is…het is bitter koud…we raken langzaamaan in de mist…ABC lijkt la na een 20 minuten onooglijk klein in de diepte te liggen, maar het gejoel van de dragers klinkt ongelofelijk dichtbij.
We komen aan de sneeuwgrens…enkele toeristen die op de terugweg waren hadden ons verteld dat het hier twee dagen geleden vol met sneeuw lag. Aan de overkant van het ravijn zien we op onmogelijke hoogte enkele stipjes: alpinisten die hun tenten hebebn op geslagen op de rotsachtige wand, vlgens de dragers zitten die op ongeveer 6000m.
De eeuwige Fishtail komt af en toe piepen doorheen de wolken. De mist trekt een beetje op zodat we toch een glimp van de gletser opvangen. Een co-gids vertelt dat we niet meer hoger mogen wegens het gevaar. jammer. we bekogelen mekaar dan maar met sneeuwballen en dalen af. Ik laat me neit kennen door de dragers en probeer hen in te halen door geowon de steile heiling af te spurten. Na een tijdje hou ik me toch maar wat in en spring gewoon van rots naar rots om me af te remmen.
Machhapuchre base campAnnapurna sunrise

Terug in het basecamp is het uitpuffen geblazen. Met zijn allen in de propvolle eetzaal. De dragers spelen met onze kaarten. Wij drinken soep en thee en frisdrank. Ondertussen zijn de menu’s ook alweer besteld. Dal Bath: de typische Nepalese schotel, die we maar pakken omdat we weten dat dat het enige eetbare en voedzame is in de bergen. Met een halve fles chilisaus erop smaakt het heerlijk pikant.
Het is berekoud. niet te doen. Niet makkelijk om dan op de franse wc te gaan terwijl je darmen eignelijk niet mee werken.
Mijn slaazak is gelukkig warm genoeg.
Machhapuchre Base CampAnnapurna Range
16 okotober 2008

Rond 6u wake-up call. Er is al veel bedrijvigheid. De vrouwelijke dragers (voro de vrouwelijke toeristen die er alleen op uit trekken) zijn al vollop in de weer. De tenten zijn bedekt met een laagje ijs…ik ren het kamp rond om op te warmen en wat foto’s trekken. Alleen willen mijn ijskoude vingers niet goed mee. Prachtig zicht.
Ontbijt en klaarmaken voor een heel lange dag. Uiteindelijk moeten we 2000m dalen vandaag.
We wandelen door het bevroern woeste kale landschap omringd door de pieken die het zonlicht tegenhouden. Als de zon eindleijk hoog genoeg staat om haar licht op ons pad te werpen, spelen we weer al onze thermokledij uit. Pispauaes, eetpauzes, gewoon pauzes…er stroomt water door het riviertje en het riviertje is deels bevroren, zo koud is het ’s nachts.
We dalen heel snel af. En af en toe kruisen we grazende schapen en geiten. Heel koddig. Al gauw zitten we in Dovan: soeptijd.
Na de middag gaan enkelen er al vandoor om op hun eigen tempo te kunnen gaan. B heeft al dagen last van een ontsteking van de knie en raakt altijd achterop tot zijn frustratie. Samen met een drager hebben ze een kwartier voorsprong.
Na een tijdje begin ik naar beneden te lopen, het gaat me te traag. Ik kom aan in Himalaya Lodge. Ik wacht er even, maar ga dan toch door. man waar zitten de “verkenners”? Ik ben in Bamboo op ongever 2150m. Ik tref onze verspieders iets na Himalaya Hotel aan op onze aankomst plaats. ze zijn verbaasd dat ze toch zoveel voorpsrong hebben op de anderen die nog lang o zich laten wachten.
We slapen weer met drie in een hokje. Het is aanschuiven aan de douche. Het is aangenaam dat we ook langer dan gewoonljk buiten kunnen blijven zitten. De dragers willen maffen dus wij ook om 20u45 in ons nest. We babbelen nog wat. De wereld is klein. Een van mijn roomates is goed bevriend met een buurmeisje uit mijn jeugd.
Annapurna rangeAnnapurna Mountains
Annapurna Base CampAnnapurna Base Camp
On the Egdemisty sun
Sunrise at the world's roofthe forever glow
Going downAnnapurna Base Camp





Pokhara

22 08 2009

Woensdag 8 oktober 2008
Y en ik doen geen oog dicht. We babbelen wat. Tegen de ochtend vallen we dan toch in slaap en dan is om 5u45 opstaan wel een beetje vroeg. Ons ontbijt wordt snel geserveerd en om 7u arriveren onze 11 dragers die onze rugzakken tijdens de trek zullen dragen. Een grote bus, de bagage erin, de dragers en gidsen achteraan en wij vooraan. Nou nou. Hup daar gaan we richting Pohkara. eens het gevaarte zich uit de nauwe straatjes heeft kunnen murwen. The highway to hell op. Snelwegen zijn hier gewoon namen voor geasfalteerde wegen die bepaalde steden rechtstreeks met mekaar verbinden, maar het gaat allesbehalve snel. Reizne is genieten. En genieten doen we vollop. Adembenemend uitzicht eens we de heuvels rond Kathmandu bereiken en de diverse gebouwen en wijken zien. En al die bedrijvigheid. Veel brommertjes, veel handelaars, schoolkinderen, ambachtslui die druk bezig zijn, oude kijkende mensjes, ook dieren slachten gebeurt gewoon langs de straat. Veel armoedige bouwsels zien we ook.
De staat van de weg valt mee. We stoppen in een bloedheet prachtig wegrestaurant langs de baan. Heerlijk eten. Een buffet. Chomwie en Dal Bath. En pikante dinges. Allez; bloedhete dingens. I like it hot.

Street marketPhewa Lake - Pohkara

Ook in Pokhara is het bloedheet. De ‘riviera’ de laan langs het Pewa meer is een boulevard van hotels, winkeltjes, bars en restaurants. Honderden westerse toeristen ook. We logeren in het Snowland Hotel. Het ziet er goed uit, maar de kamers variëren blijkbaar nogal van kwaliteit. Nu is het 14u45. Straks even met de groep het stad in. We tsjolen gewoon wat, in feite heben we al rap dor dat de nepalese stad zich ver naar het noorden bevindt en we hier enkel in de toeristische wijk zitten. Veel van de bars en restaurants hebben bovendien een schitterend uitzicht in hun tuin op het Pewa (fewa) meer. prachtig. De Himalaya zien we helaas niet van de opzettende wolken. Tijd om er ene te pakken: een heerlijke fruitmilkshake en onnozel te done emt Bim onze Nepasese gidsleiders (met Indisch uiterlijk).

We heben wat dode momenten tot etenstijd. Het ontbijt voor morgenochtend mogen we ook al bestellen. en opeens barst een noodweer lost: bliksems regens en donderslagen. Allez how 😉

Busy BeeWoman and girl

Enkele groepsleden hebben een voorstel om te gaan eten. “Moondance”. Hupsakee. Heel druk., lang wachten, maar mijn pizza bolognaise smaakt voortreffelijk. Gezellige boel. We hebben ook weer ettelijke roepies teveel betaald, maar malen er niet om. Discussie met de westerse ober is van geen nut. We gaan ons uitleven in de Busy Bee, een rockcafé dat propvol zit. Een plaatselijk groepje spelet er covers van Dire Straits, Deep Purple, AC/DC, Metallica, Nirvana en vele andere… Je kunt er ook poolen, maar na twee spelletjes is al 23u30 en lijkt het café te sluiten: overheidsmaatregel. De jaren dat het nachtleven in Nepal berucht was is blijbkaar ook gedaan met de communisten. In Kathmandu stopte het gebonk van disco’s al om 23u. Het internet is gelukkgi redelijk snel. Rond 24u30 in mijn nest.