The Long Way Home

31 08 2009

26 oktober 2008

Ik slaap uit tot 8u30. Y is al naar beneden om te zien of er al iemand aan het ontbijt zit. De meisjes zitten er al. Na het ontbijt spreken we af om samen eens het stad te gaan verkennen. Met N, L, R gaan we op stap naar Durbar Square in Kathmandu, dwars door Thamel en de wijken waar er niet veel toeristen komen gedwaald. We zoeken ook de gronetenmarkt, waavan Bim ons sprak. Volgens de anderne heben we hem gevonden het krieolende marktje in open lucht, maar ik dacht dat er ook ergens een enorme overdekte markt moest te vinden zijn. Het krieoelt dus van het volk. En wat een kleurige producten allemaal. Gelukkig zijn wij reuzen , zelfs ik ben redelijk groot in vergelijking met de meeste Nepali. We nemen ok een kijkje in de volkswijken bezoeken een shoppingmall en komen dan terecht op Durbar Square.
We kuieren langs de tempels en kijken rustig rond, nemen wat fotootjes van offers aan de beelden van de goden en de mensen. We passeren ook een kleine stupa, de Kathesimbhu Stoepa. Daar was ik de eerste dagen al eens beland al dolend.
Zo komen we weer terug in de buurt van Thamel. We springen eens binnen in het Via Via café van Joker, maar daar valt niets te beleven. De rest gaat een drinken terwijl ik een muziek winkeltje binnen spring. Ik wil wat Nepalese muziek kopen. Kutumba wordt het, na veel cd’s beluisterd te hebben, beslis ik twee cd’s te kopen voor 350 roepies elk. Ik kan ook niet anders meer nu de man echt moeite voor mij gedaan heeft.(Een koopje zou blijken als ik later in grotere winkels de prijzen zie). Ik vind de anderen op het terras van een hotelleke.
Een welverdiende fruitmilkshake. Njammie.
We gaan even terug naar het hotel. Om 14u gaan de meesten de Belgische frieten proberen die wij al gegeten hebben. Met ons vieren zoeken we een ander restaurant op en vinden “Pilgrim’s Feed n’ reed”. Een veggie restaurant verscholen in de boekenwinkel van Kathmandu. Heel lekker wel. Na de lunch splitsen onze wegen.
Samen met Y ga ik nog op zoek naar een kalender. Het lukt door een praatje te slaan met de dame van de winkel om korting te krijgen. Ook al is de prijs al laag, ik heb echt geen euro meer op overschot.
Ik heb nog 50 roepies en 1700 roepies voor de luchthaventaks.
We chekcen onze email nog eens, kopen nog wat flessen water en nu nog maar 30 roepies.
Stipt om 17u30 vertrekken we in het busje naar de luchthaven. Algauw staan we in de file in de “ring” rond Kathmandu. Voor het eerst zieen we bedelende lijmsnuivende kinderen die op het raam van de bus kloppen als we stilstaan…Doet raar…
In de luchthaven krijgen we een sjaal met een spreuk op. Velen weigeren die omdat ze denken dat ze er voor moeten betalen. Dat is niet het geval.
Inchecken en wachten tot we naar de gate mogen.
Ik koop met mijn laatste roepies nog een snack en met mijn laatste dollars nog een slof sigaretten (17 dollar).
In Abu Dhabi zijn we helemaal groggy. In Manchester nog groggier en beovendien zitten we om 5u ’s ochtends ergens verkeerd. Er staat enkel een telefoon. Aan de muur daarachter staan telefoonnummers. We bellen naar het nummer dat bij onze tickets zit. Daar zeggen ze dat iemand ons komt halen, dat ze ons onze tickets zullen brengen. En maar wachten. Een bejaard Indisch koppel dat naar New York moet doorvliegen had ons gevolgd en is nu ook verloren. De paar mensen die aan de andere kant van de gesloten deur staan weigeren ons te helpen. Een cynische schot slaat ons gade en zegt dat ‘m daar al van 4u ‘ochtends zit. Voor hem komt er opeens iemand opdagen. Ik bel nog eens naar British Airways. Ze zeggen dat er ene probleem was om ons door te checken maar dat het gelukt is, en dat iemand onze ticket komt halen. Ok dan maar. Ondertussen zijn er een boel mensen op zoek naar een toilet. Da opeens kolen er twee baliebedienden en een manneke met een geel vestje. We moete hem volgen hij brengt ons naar de gate. Ik zeg dat we hier moeten wachten dat er mensen op komst zijn met tickets. de dame wil niet luisterne en zegt da tik moet luisteren. Ik probeer nogmaals uit te leggen da tik net met collega’s van haar gebeld hebben die iets anders zeiden. Zij zegt dat ze het gaat reglene en zegt da tik moet lkusitren en mee gaa met de meneer. Ik zeg dat wij hier moesten wachten op onze tickets. ze begint te roepen da tik kalm moet zijn (en ik heb nog niet gezegd). Ik protesteer en zeg dat ik kalm ben. “Calm down sir! please calm down” Het manneke met de gele vest komt naar me toe en roept ook dat ik kalm moet zijn. Nu begin ik pas beetje mijn stem te verheffen. Het doet me denken aan “Anger Management” met Adam sandler en Jack Nicholson. Damn. een passagier die niets verkeerd doet die meteen de mond gesnoerd wordt en in de boeien geslagen. En dan hup komt iemand met onze tickets. De twee balie dames kijken onbegrijpend. Ik zeg, da tik hen toch gezegd dat dat er iemand op kosmt was” Ze antwoordden dat alles god komt, dat ze mij gewoon proberne te helpen dat ik kalm moet zijn en doen wat ze zeggen. Ik zeg ok ik zal doen wat je zegt en roep de groep tot de orde. we volgen het manneke en ik begin wat vriendelijk te zeggen dat het wel allemaal in orde komt. Hij is meteen
ook wat vriendelijk maar nog steeds kordaat.
Uiteindelijk komen we goed aan en nemen we de trein naar huis.
Héhé, zalige reis, prachtige herinneringen.





Patan – Bhaktapur – Daksin Kali

29 08 2009

24 oktober 2008
PatanBhaktapurPatan - newar woodcraft
Y staat al vroeg op. Rond 7u45 naar het ontbijt benendne in het hotel. Het is weer redelijk lang wachten. Mijn humeur daalt onder het vriespunt. Het is wel weer een mooie dag buiten.
Met ons privébusje en de gids gaan we op pad naar de koningssteden, Patan is de eerste die we aandoen. Patan, ook wel bekend als Lalitpur is de “city of fine arts”, the city of beauty, en heeft op het centraal plein het Durbar Square ontelbaremonumentale temples. Allemaal voor Vishoe in al zijn gedaantes. Ook het prachtige paleis van de koning, het enorm knappe beeldhouwwerk en houtsnijwerk. De typische Newar-houten muren en ramen, versierd met knappe snijwerken. Ook de typisch erotische sculpturen in het dakgebinte zijn wereldberoemd. Ik weet niet meer wat de betekenis is, een ervan is bliksemafweer, een ander zal wel iets religieus-cultureels zijn.
Daarna rijden we lang een impressionante drukke route naar Bhaktapur.
De mooiste koningsstad die nog steeds een middeleeuwse look heeft ondanks de allesverwoestende aardbeving van 1934. De Duitsers hebben hier indertijd veel heropgebouwd en nu financiert Unesco al jaren heel veel. Veel tempels zijn niet toegankelijk voor niet-hindoes, we bezoeken dan ook enkel een paar boeddhistische tempels. Buiten het tempelcomplex vinden we de artisanale stad zelf, hoe ambachtelijk potten bij duizenden worden gebakken met primitieve middelen, de armoedige huisjes en de vele mensen. De mensen leven hier vooral nog van ruilhandel. Potten tegen rijst en bloem?
Ook bezoeken we een school waar de kunst van de “mandala’s” aangeleerd wordt. Een soort heilige schilderijen die men slechts kan vervolmaking als in een soort van trance en uiterste concentratie en een leerproces dat je hele leven duurt…
Erg knap en fascinerend, maar ik koop er toch geen. Enkelen kopen er van rond de 100 euro. pieuw.
Temple of KrishnaPatan - durbar square
We lopen nog langs tientallen pleinen en tempels waarvan ik de namen helaas niet meer weet. Maar het blijft boeiend al dnek je dat iedere tempel weer dezelfde is. Eens je je verdiept in de cultuur kun je toch altijd weer nieuwe details ontdekken.
Wanneer we terug in ons busje zitten, is het vollop spitsuur en chaos natuurlijk. Terug in Thamel hebben we even vrij tot we gaan eten met zijn allen. Wegens de powercut is er ook geen mogelijkheid om te internetten. Ik douche in den donkeren en schrijf mijn dagboek.
’s avonds gaan we dineren in een typisch Nepalees restaurant “Dechenting”: tibetaans, indisch, bhutanees, Nepalees. Lekker allemaal buiten. Er zitten wel heel heel heel erg pikante gerechten bij. We blijven gezellig drinken en babbelen tot rond 22u30.

25 oktober 2008
The Golden TempleThe golden temple
Vandag bezoeken we de tempel van Daksin Kali, op 20 km buiten Kathmandu. Het ligt op een heuvel en bij de parkign staan honderden moto’s. Bussen rijden af en aan om al die mensne di ewillen offeren te vervoeren. Tot aan de ingang kune bloemen en tientallen andere snuisterijen kopen. De mensen stan met duizenden soms tot 6 -7 uur lang aan te shcuiven om te kunen offeren. Het is er een hels kabaal en veel wierook en klokkengelui en op de plaats waar de dieren geofferd worden gaat het er nogal bloederig aan toe…verdikke zeg iemand die met onthoofde kippen rondloopt spet het bloed in het rond…
Dit hebben we nooit gezien.
Daarna gaat het richting Kiritpur, een klein dorpje met eeuwenoude huizen, er is een ceremonie bezig en we kijken wat.
Volgend estop is Durbar Square, waar we onze pasjes moeten tonen vooraleer we het domein op mogen. Dit is het toeristische Kathmandu. Tientallen tempels, kraampkes, winkeltjes waar je shjaals kunt kopen. Daar doet iemand toch gouden zkane aan ons, want we zitten er heel lang binnen. Pasjimawol is nogal duur en varieert in kwaliteit. Al kun je sjaals van 5 euro krijgen.
OP een dakterras een lekkere lunch. Allez ja we eten ondertussen alles.
En met chilisaus smaakt alles.
In het tempelcomplex op Durbar square is het heel druk. Er valt wel veel te zien. Pittoresk.
We wandelen terug tot in Thamel waar we afscheid nemen van de gids.
Met R Y e N ga ik Belgische frieten eten in het enige frietkot van Kathmandu. De friteuse was een geschenk van een Belgische die hen hier de stiel heeft geleerd.
Daanra doen we wat restaurant verkenning en testen Helena’s waar we op het dak iets drinken. We reserveren het voor deze avond.
We komen ook eens de echte “the North face” winkel tegen met prizjen die niet zoveel schelen met Europa. Hier is “the North Fake” een echte plaag.. Terug in het hotel een douche en net als ik eruit ben is er weer powercut. Ik ga even de straat op op zoek naar een houtgesneden uiltje. Uiteindelijk vind ik er een die een beetje voldoet aan mijn wensen.
IK eet grilled chicken. Lekker. ondanks het enorm lange wachten. Daarna is het moeilijk tellen voor de rekening, mar uiteindelijk lukt het. Het is een plezante avond. Rond 22u40 slapen.
Lalitpur templesPatan - cotton
Patan - cottonBhaktapur - woman





Day 1-3: Kathmandu – Thamel – Swayambuddnath – Pashupatinath

22 08 2009

5 oktober 2008: vertrek uit België

Een typisch Belgisch weertje om te vertrekken naar exotischer oorden: kille regen. Pa en ma geven me een lift naar Zaventem. Meeting Point zijn de telefooncellen rechts aan de inkomhal. Ik ben blijkbaar de eerste. Langzaamaan komen mijn reisgezellen te voorschijn en maken we voor het eerst kennis. Een gevarieerd publiek en enkele koppels.
We checken in en dan is het een korte vlucht naar Frankfurt, waar het wel wat lang wachten is. Voor het eerst in maanden probeer ik nog eens de McDonalds, maar dat valt een beetje tegen.
Onze overstap naar Etihad Airways complete luxe: mooie vliegtuigen, lekker eten, enorm keuzemenu uit radiostations en films. Mooi is dat. Het is nacht maar ik ben klaarwakker. “crash” en “the happening” passeren de revue.
Abu Dhabi: tweede overstap richting Kathmandu. Een enorm drukke luchthaven. Beetje windowshopping. iemand een gsm van 45.000 euro? Nu is het onze tijd dag en ik slaap wel een beetje. De vlucht duurt gelukkig maar een uurtje of 4.
Bij aankomst regelen we ons visum. Het rij schuiven duurt lang, maar het komt allemaal in orde. Joepie! Officieel in Nepal!

Dilip van All Nepal Trekking wacht ons op. De bagage wordt in 1 bus gestopt, wij gaan in een andere bus richting Thamel, de toeristische wijk van Kathmandu. Ons hotel heet Thamel Hotel. Het maakt een beetje een donkere en groezelige indruk. Welkom cultureshok. Dilip zegt ons dat het verkeer heel goed meevalt want er is een groot hindoefeest en dan is er geen verkeer. Ik zie anders niets andes dan horden fietsers, voetgangers, rishka’s en minipersonenwagens door mekaar in de nauwe straatjes.

Na de verwelkoming in de lobby waar ons kort uitgelegd wordt wie onze gidsen in de steden en o de trekking zullen zijn, krijgen we kamers. Onze wc trekt al niet door, een kamerjongen komt het fiksen. De bedden lijken ok en het beddengoed is proper. Mijn roommate Y. en ik zullen bijna altijd kamers delen de rest van de trek en af en toe samen met R.
SwingThe Elder

Eerste opdracht: zonder leider overeenkomen. Dat ging in feite wonderwel goed. De keuze van het restaurant ook. de “Rum Doodles”. We vergaan van de honger. Het is een beetje een te Amerikaans geïnspireerd restaurant. Onderweg wissleen we dollaars of euro in voor roepies: 100 euro= 1000 nepali roepies.
Na een gematigd maal slapen.

7 oktober 2008
De volgende ochtend is Y al vroeg wakker en er is veel lawaai, er is een naburig schooltje blijkbaar. Frisse douche en hup naar het ontbijt. Het American breakfast is niet zo goed zoals in Latijns-Amerika en de koffie is weer oploskoffie. Dilip geeft onze paspoorten terug en we vertrekken in een privébusje met een welopgeleide gids naar de Swoyambau Area: de stupa van Swayambhudnath. Dit is het ronde heiligdom op een heuvel net buiten de stad. We heben een prachtig uitzicht. het is warm. Er lopen veel toeristen en in het zonnige weer zijn de indrukken van de donkere avond te voor al een stuk verdwenen. Deze stupa wordt ook wel de Monkey Temple genoemd omwille van de vele aapjes. Meteen maken we ook kennis met de vele handicraft en prullaria winkeltjes.

Daarna gaat het richting Pashupatinath (Pashupati Area), bekend van de vele ceremonies. De Zijtak van de ganges die hier stroomt en dus de vele crematies die hier plaatsvinden. De lucht van barbecue is enigzins minder smakelijk dan bij ons. (Grapje). We zien de mensen in het wit afscheid nemen van hun dierbaren die opgebaardliggen tussen de reeds na smeulende vuurhaarden. De as en andere overblijfselen gaan gewoon de river in. wat verderop spelen er kinderen in de rivier naast een lichaam in lijkwade gewikkeld aan de oever. Er wordt veel geofferd bij de vele heiligdommetjes. De toeristen zijn hier zowel Nepali als blanken als andere Aziaten. Uiteraard loopt het hier vol Sadhoes: de in as bedekte kluizenaars die het materiële hebben afgezworenen verlichting zoeken in meditatie: lees drugs en geld van toeristen die foto’s. Ik trek er even alleen op uit richting het dorpje. In een tent is een grote ceremonie bezig. Omdat i neit weet of het om een hindoe dan wel boeddhistische ceremonie gaat, blijf ik buiten. Niet-hindoes mogen immers niet binnen in hindoeheiligdommen.
Ik blijf ook wat kijken naar de gierende kinderen die rond een enorme schommel staan waarop een tienermeisje rechtstaand plezier beleeft en door de lucht zwiert. Vier bamboebomen naar mekaar toegebonden vormen de steunen van de schommel. Dike touwen en ene plank en hup duwen maar.

Met ons busje gaat het daarna naar die andere stupa: de vierkante: Boudnath, deze ligt in een rond binnenplein vol winkels en klankschalen. Iemand test of haar hoofdpijn wel wel door zal verdwijnen en ja hoor er wordt ook gekocht. Op het dakterras lunchen we. Chomwei: traditioneel Nepalees noedelgerecht. Daarna gaan we naar het hotel en hebben we vrij.
Ik begin van Kathmandu te houden: de harmonieuze mix van mensen en culturen. Van de onderhuidse poltieke spanningen merken we niets, dan wat onze gids verteld. Hij is anti-regering, maar een echte communist is hij ook niet. Hij wil de rijkdom wel herverdelen, maar enkel omdat zijn klasse zich dan sneller kan opwerken en meer ontwikkelingsmogelijkheden heeft. het is een kastaar. maar hij heeft idealen itt de uitzichtloze werkloosheid van de jeugd. Nepal heeft een enorm overaanbod jongeren, waar de regering geen weg mee weet. Verkwisting van kapitaal,noemt onze gids het.

Met enkele groepsgenootjes, maar ik een verkenningstocht door Thamel. Tientallen nauwe straatjes, tientallen reclameborden van cafés, restaurants, hotels, allerlei diensten. Een wirwar. Toch kunnen we ons redelijk oriënteren. We gaan even de drukte uit de weg, door heel nauwe steegjes in de lopen tussen de verdiepingen hoge gebouwen. Zo komen we terecht waar de Nepali leven. Grote woonblokken met een binneplein het een mooi en proper het andere vol bouwafval en rommel. We vonden makkelijk en eigenlijk redelijk toevallig ons hotel terug.

BodhnathThamel

Om 17u30 krijgen we een briefing over de beroemde “Teahouse trekking” zoals onze trekking naar de Annapurna heet. We drinken er ene op. Een douche (badkamer ligt weer vol water) en dan etenstijd. “Thamel resto”: aangeraden en gereserveerd door Bim, onze groepsgidsleider. Een menu voor 650 roepies. we schuiven aan een mooie tafel op een binnenplein, waar enkele dansers en muzikanten ons entertainen. De meisjes zijn heel koddig en hun bewegingen doen we denken aan Balinese dansen, al heb ik dat nog nooit echt gezien. De appetizers smaken ons. Voor het hoofdmenu moeten we ons verplaatsen nar de bovenverdieping. Een zolder waar we op kussen moeten zitten en onze schoenen uit doen. We krijgen een buffet opgediend van allerlei typische Nepalese gerechten. Heerlijk. Rond 22u maffen, maar eerst nog een pafke met enkelen van onze groep die zich opeens geuit hebben als rokers.
Morgen naar Pokhara.

Monkey BusinessVishnoe

Monk BusinessSwayambhudnath stupaTourists
CrematoryPashupatinath
Teatime chatChildren